Ter info: vanaf nu zijn de kleine foto’s in te zoomen als je erop klikt. Wij proberen de blog zo steeds te verbeteren.

Wat is er veel moois te vinden en ontdekken in Europa. Vooraf zoek je wel dingen op, maar het is ook steeds één grote verrassing en elk land heeft zijn eigen identiteit, natuur en eigenaardigheden.

Montenegro is zo’n land dat ons heeft verrast. Heel positief en ook met een paar kanttekeningen. Zoals dat hier best wat zwerfhonden leven. Het leed raakt ons wel (eigenlijk stonden we er vooraf nog niet zo bij stil, we dachten dat dit pas ‘verder weg’ zou zijn, bijv. in Roemenië) en het levert ook aparte situaties op met onze honden. Verderop meer hierover.

Twee weken geleden arriveerden we in een prachtig vrijstaand huis op het Zabljakse platteland in Durmitor National Park. Zabljak is de centrumplaats van dit natuurpark en is flink in ontwikkeling. We zouden een week blijven. Echter annuleerden we het verblijf de volgende ochtend want het huis bleek onbewoonbaar. Bij aankomst vielen de vele levende vliegen binnen al wel op, maar dan kijk je er nog doorheen en je denkt, dat lossen we wel op. Niet dus, Martijn stofzuigde de ramen en plafonds (bij de lampen) de hele avond maar de vliegen leken te blijven komen. Zo raar, we durfden immers geen raampje open te zetten. De prop in de stofzuiger moest ontsnappen voorkomen.
Dan maar naar bed. Daar ook even stofzuigen en alles dicht. Knalt Martijn zo door het bed. De lattenbodem bleek andersom te liggen en dan krijg je dat blijkbaar. Gelukkig niks bezeerd.
De volgende ochtend. Kitty wil douchen. In het bad staand ook even stofzuigen. Ze bleef bezig. Er was daar een kapot raampje waar je de vliegen doorheen zag blijven komen. Smerig en ongelooflijk. Hoe was dit toch mogelijk? Na een kwartier toch maar proberen te douchen. Geen water uit de kraan. In Zabljak wordt veel gebouwd en wij begrepen vervolgens dat de waterdruk er soms even af ligt. Kan even duren. Laat maar zitten, dit werd voor ons de druppel. Annuleren was de boodschap en dit werd gelukkig geaccepteerd.

Meteen een ander huis in Zabljak geboekt. Wat een geluk, dit was echt zo’n knus houten wintersport chalet. Zeer ruim en comfortabel. Er was geen TV maar hier kunnen we prima zonder.
Ook geen sfeerverlichting trouwens maar dat zien we hier bijna nergens. Nachtlampjes van de slaapkamers boden een uitkomst.

Dit huis was een vooruitgang ten opzichte van het vliegenhuis. Maar net als daar en in Bosnië en Herzegovina hing de douchekop niet omhoog aan de muur. Kitty vroeg zich af: is dit hier normaal, hoever gaan we nu eigenlijk terug in de tijd? En vroeg het aan de gastvrouw, of dit naar Montenegrijns gebruik is. Haha nee dus, zij heeft meerdere huizen in de verhuur en dit was nog een openstaand punt…

Zo heeft elk huis voor- en nadelen. Soms tref je vlekken in handdoeken en/of lakens (bah!) of werkt internet opeens niet meer. In Montenegro – want nog geen EU – geldt de Nederlandse databundel niet dus je bent afhankelijk van WiFi. De kwestie internet pakte trouwens niet verkeerd uit, het was die dag slecht weer en we hadden weinig plannen, en mochten door de verstoring een nacht langer blijven.

Tegenvallers vallen weg tegen de luxe van elke week wisselen van huis en omgeving. Je voelt je verrassend snel thuis! De zoektocht naar iets leuks op een nieuwe plek is een hobby en de voorpret en uitzoeken van de plaatselijke highlights een leuk vervolg. De prijs per nacht voor een leuk huis of appartement zakt in deze landen (en seizoen) naar ongeveer de prijs van een nacht camping in Scandinavië – met een caravan in het hoogseizoen al snel € 40,-. Al met al een goede deal om de aankomende winter door te komen. Vanaf medio december hopen we trouwens diverse wintersportgebieden in de Balkanlanden te kunnen exploreren.

Durmitor National Park. Het moest mooi zijn, het gebied staat niet voor niks sinds 1980 op de Unesco werelderfgoedlijst. En wat was het schitterend. Het overtrof echt onze verwachtingen, en we hebben inmiddels al wel wat wilde natuur gezien. Een uniek gebied met wijdse glooiende landschappen in geelbruine tinten, hoge bergtoppen – de hoogste Bobotov Kuk met 2523m in het hart van het park – en veel prachtige (berg)meren.

Hier volgt een serie foto’s van Durmitor National Park.

Onderweg naar Zabljak zagen wij hier en daar al loslopende honden zonder halsband. Hoorden die nu echt bij niemand? Een mager exemplaar buitenaf scharrelend in de berm gaf een naar gevoel. Voor we het goed en wel beseften waren we er al voorbij. In Zabljak voor de supermarkt kwam een puppy op ons af gerend. Een groot ras, knappe hond. Geen halsband. Maar dit was een pup? We besloten hem wat lekkers te geven. Hij wilde bijna in de auto springen, zo schattig. En lastig, want was deze pup nou van iemand of niet? En als niet, hoe zat dit dan? Thuis bleef het in ons hoofd spoken. Elke dag gingen we even om een boodschap en zat hij er weer, en gaven we een worstje ofzo uit de supermarkt. We fantaseerden om deze pup op te nemen in onze roedel. Maar hoe graag we dit ook zouden willen, dat zou niet reëel zijn, ook niet naar onze honden. Met 1 pup lossen we de issues rondom zwerfhonden ook niet op.

We komen nu dagelijks straathonden tegen. Meestal houden ze een kleine gepaste afstand van onze honden maar zijn wel nieuwsgierig. Onze honden zijn dit ook niet gewend. Nou ja, inmiddels wel steeds beter.
Één keer kwam het tot een gevaarlijke confrontatie tussen een enorme hond en James. Gelukkig raakte er niemand gewond maar dat was ontzettend schrikken. Sindsdien kijken we daarom goed uit en dragen we een paraplu (ongeacht het weer) om confrontaties te kunnen mijden of oplossen.
Wat hebben de Nederlandse honden het toch goed! Op de enkele uitzondering na natuurlijk. Honden zijn echte mensenvrienden en het lijkt zielig dat deze (op het oog niet onvriendelijke) honden die vaste band niet hebben. Wel is duidelijk dat veel honden in dorp en stad, net als veel katten trouwens, regelmatig eten of resten krijgen van de buurt en/of toeristen. Ze zien er meestal niet ondervoed uit.
Buiten de stad is het een ander verhaal en zien we soms schrijnende situaties. Details laten we maar achterwege. Dit gaat inmiddels ook over Albanië, waar we sinds afgelopen maandag zijn. Wij proberen actief eten te blijven geven aan straathonden, vooral aan diegenen die het hard nodig hebben.

Voor de 2e week Montenegro streken we neer in het zuiden, in de oude hoofdstad (tot de 2e Wereldoorlog) Cetinje. Centraal gelegen tussen kust, enkele natuurbezienswaardigheden en de hoofdstad Podgorica. Montenegro is een relatief klein land. In oppervlakte ongeveer 1/3e van Nederland en een inwonersaantal rond 618.000 (2023).

Toch biedt het enorm veel moois en interessants! Schitterende natuur (bijv. Durmitor en Lovcen National Parks), mediterraanse kustplaatsen (bijv. Kotor, Budva en Bar), een boeiende geschiedenis en cultuur, dit is bijvoorbeeld goed zichtbaar in de steden Cetinje en Podgorica (hoofdstad). Podgorica is in de 2e Wereldoorlog door bombardementen geruïneerd en daarna heropgebouwd. Vandaar zijn er nog weinig historische gebouwen over. In 2023 is een moderne orthodoxe kathedraal afgebouwd (Orthodox Temple of Christ’s Resurrection) die gezien de kleurrijke binnenkant zeer de moeite waard is om te bezoeken.

Foto’s zuidelijk Montenegro:

De hoofdstad Podgorica:

In 2 weken tijd zijn we zo onder de indruk geraakt van Montenegro: hier komen wij zeker nog eens terug! Kijk voor je strandvakantie eens naar Kotor, Budva of Bar. Voor natuurliefhebbers: je kunt je hart ophalen in Durmitor National Park, ook in de winter.

Het volgende land is Albanië en we beginnen met een midweek in het noorden, omgeving stad Shkodër. In de volgende blog meer over dit ook weer verrassende land.