Echt zin hadden we na Italië om terug naar Albanië te gaan. Inmiddels is duidelijk dat de Balkanlanden ons zeer aanspreken. Schitterende natuur en stranden, interessante steden, vriendelijke mensen en er is geen massatoerisme. Genoeg te ontdekken hier.

In november verkenden we omgeving Shkodër (noord) en Berat (centraal). Dat was fascinerend en intens. In beide regio’s lopen aardig wat zwerfhonden en wij waren er niet aan gewend. De avonturen van november bekijk je hier. Dit voorjaar komen we terug voor een deep dive om het land goed te leren kennen. Na deze reis zijn wij Albanië experts. En fan.

Albanië is een bijzondere eend in de bijt. Anders dan de overige niet-EU-landen in de Balkan (Montenegro, Noord-Macedonië, Servië en Kosovo) maakt het geen deel uit van voormalig Joegoslavië. Albanië stond tussen 1944 en 1991 onder een streng communistisch regime. Tot zijn dood in 1985 werd onder dictator Enver Hoxha de bevolking geïsoleerd van de buitenwereld. Veel dingen werden verboden, zoals privébezit, buitenlandse reizen en vrijheid van godsdienst. Daarbij liet Enver Hoxha vele tienduizenden bunkers bouwen door het hele land, uit angst om aangevallen te worden uit het buitenland.

Durrës

Soms heb je bij een specifieke plek meteen een thuisgevoel. Je bent er nog niet geweest. Maar het voelt vertrouwd alsof je er al was. Dit gevoel heeft Kitty bij Durrës. Deze voormalige hoofdstad is na Tirana de tweede grootste stad en grootste havenplaats van het land. Vanuit Italië vaar je er met de veerboot heen.

Na aankomst in de haven is al vroeg toegang verleend tot de vrijstaande bungalow met omheinde tuin. Ook leuk voor de honden, James is een buitenhondje en die doe je geen groter plezier dan met een tuin. Bij gebrek aan een tuin is een balkon ook goed, zolang hij maar buiten kan zijn. Net als Kitty die hem daarin graag volgt. Martijn zie je niet meer want de tuin staat in volle bloei (graspollenseizoen) en hij kan nauwelijks buiten door hooikoorts. Gelukkig is de bungalow comfortabel.

In zuidelijke landen zijn ramen op de begane grond vaak getralied zodat je ze voor doorluchten open kunt laten, zelfs als je van huis gaat. Hier is over nagedacht. In het pollenseizoen biedt de airco uitkomst.

Samen met de honden wandelen in de omgeving van het huisje en naar het strand. Durrës’ strand is niet super bijzonder – er zijn mooiere stranden in Albanië – maar het is er en slechts 10 minuten lopen.

Kitty gaat alleen op pad naar de nieuw aangelegde boulevard en het centrum. Halverwege de week is de hooikoorts mede door droogte zo erg dat Martijn niet meer fatsoenlijk buiten kan komen. Gelukkig eind van de week een stevige onweersbui. Martijn blij. Het voorjaar is vanwege het graspollenseizoen niet de beste reistijd voor Martijn en deze les gaat mee in de toekomst. We blijven wat langer in zuidelijk Balkan om niet noordwaarts met het pollenseizoen mee te trekken. Waar het in juni/juli in Noorwegen kan pieken.

Tirana

Tirana is de bestemming na Durrës. In Europa bezoeken we deze reis veel hoofdsteden en Tirana mag niet ontbreken. In eerste instantie wilden we voor de hoofdstad terugkeren naar Albanië.

De communistische geschiedenis van Albanië is vrij recent en tekent het land in het heden. In Tirana zijn diverse ijkpunten te vinden uit de communistische tijd. Zoals de Bunk’Art musea 1 en 2. Beiden zijn een aanrader voor wie zich onder wil dompelen in de historie. Er is ook veel nieuwe architectuur (in aanbouw) in Tirana. De stad en het hele land zijn bezig aan een opmars.

Kashar

Naast de stad strijken we neer in de wijk Kashar/Yrshek. Lekker oldskool hier met kleine winkeltjes en een leuk uitzicht over de heuvels. Als vrijwel enige toerist met twee huishonden trekken we aandacht. Dat doen we vaak omdat Ruud fans heeft. James regelmatig ook. Een idyllisch kunstmatig meertje waar je in wederom 10 minuten heen loopt. In die 10 minuten word je door een boel dikke Mercedessen gepasseerd. Een gewild vervoersmiddel in dit land.

De eerste avond laten we de honden in de schemering uit. Achter de flat is een omheind stuk gras en de lijnen gaan even los. Plots lukt het James om een pad te pakken. Dit is niet de bedoeling. Wel die van hem, dat is duidelijk. Vervolgens begint hij half te stikken. Op dat moment weten we niet welk beest hij pakte want in de schemering is het niet te zien of te vinden. In de chaos – dan ben je opeens ver van huis – rustig met hem door de wijk gaan lopen helpt een beetje. Meerdere keren spugen. Sloom lopen met de staart tussen de benen. Thuis na even zoeken op internet de bek spoelen onder de douche. Wat blijkt: padden scheiden als ze worden gepakt gif uit, uit twee klieren in de nek. Flink schrikken en het kan voor kleine dieren slecht aflopen. Gelukkig hebben we een sterk hondje in de bloei van zijn leven en komt het goed.

Bunk’Art en Tirana centrum

In twee dagen worden Bunk’Art 1 en 2 en het centrum verkend. De honden mogen chillen in het appartement want ze zijn niet welkom in musea. Bij Bunk’Art 1, net buiten het centrum staan we in de rij tussen een groep Nederlanders. Zo grappig, die lange mensen je haalt ze er zo tussenuit, mocht je ze niet al horen praten. In mei trekt het toerisme weer aan. Albanië timmert goed aan de weg.

De andere dag met de bus naar centrum Tirana. Met openbaar vervoer want het verkeer door Tirana is een drukke chaos. Agenten proberen wapperend met een bordje het verkeer te regelen en bestuurders ‘praten’ er op los met de toeter. Op de hoofdweg tussen Durrës en Tirana kom je al van alles tegen: wandelaars, fietsers en een bedelaar tegen de middenberm. Motorrijders zie je verrassend weinig ondanks het lekkere weer. In de bus ga je zitten en de kaartjesmeneer komt bij je langs om voor 40 Lek (1 Lek = 1 eurocent dus slechts 40 eurocent) een buskaartje te kopen. Dat ze die oude bonnenboekjes nog maken… Dit soort momenten, het is genieten. De kaartjesverkoper wordt op zijn beurt gecontroleerd door een instappende controleur die nauwkeurig de nummering op de kaartjes controleert. De OV-chipkaart is nog ver weg. En dat vinden wij alleen maar leuk. Tijdens pauze op het beginpunt van het traject rookt de buschauffeur rustig een sigaretje achter het stuur. Dit kan hier nog. Prachtig.

Zin

Wilde honden zien we weinig in Durrës en Tirana. Een stuk minder dan bijvoorbeeld in Berat vorig jaar. Dit maakt het makkelijk om met ze te wandelen zonder wandelstok mee te nemen uit zelfbescherming.

Durrës en Tirana smaken naar meer Albanië. We fantaseren vaak over vastgoed of een stukje land kopen hier. Op veel objecten zie je SHITET en het is snel duidelijk dat dit TE KOOP betekent. Wie weet. We besluiten de Albanese Rivièra op te zoeken in het zuidwesten van het land. Daar moeten de mooiste stranden liggen en die willen we graag zien. Op naar de volgende blog!