Een maand Italië. Op 24 maart ingecheckt in het agriturismo in Venetië. Omlaag naar Sicilië. Met de boot naar Sardinië en weer terug naar het vasteland voor een bezoek aan Rome. Op 25 april met de boot vanuit Bari afgemeerd. Naar Durrës in Albanië waar we 26 april ‘s ochtends aanlegden.

Sardinië

Sardinië werd de bestemming om 17 april Kitty’s 42^e verjaardag te vieren. Dit veelbelovende eiland met parelwitte stranden zou een leuke optie zijn. Het was een beetje een uitdaging om er een goed en leuk verblijf te vinden, de ‘bang for the buck’. Vanwege de langgerekte reis zoekt Kitty steeds naar parels binnen budget. Het lukte naast het stadje Castelsardo aan de noordkust, tevens een bezienswaardigheid op het eiland.

Ook een beetje tegenslag

Nu mogen we niet klagen en dat doen we ook niet. Tegenslag is ook een ervaring en hoort erbij. Rondom het bezoek aan Sardinië zaten wat dingen tegen. Het begon op de boot. Een dag varen van Sicilië naar Sardinië. Martijn kreeg hevig last van hooikoorts. Best gek op open zee maar de pol kwam of zat nu eenmaal in zijn systeem. Medicijnen helpen iets maar maken duf en hij moest plat in de hut. De nacht brachten we in de bus door in de haven van aankomstplaats Cagliari. Helaas ook hier hevige hooikoorts en geen slaap voor Martijn. ‘s Ochtends op naar het verblijf bij Castelsardo, drie uur rijden van zuid naar noord.

Wat was het bij aankomst schitterend weer. Volop zon bij 25 graden. De lucht voelde warm en zwoel. Na uitladen en een loopje met de honden werd het lekkere moment gevierd. Op het balkon nestelend genieten van het uitzicht over zee. We hadden iets te verwerken want het strand op 350 meter lopen bleek verboden voor de hond. Hier hadden wij ons in vergist. Wat blijkt: op Sardinië mogen honden niet op het strand. Dit is ook zo op veel andere stranden aan de Italiaanse kust. Maar op Sicilië hadden wij er geen last van. De uitzondering zijn speciaal aangewezen hondenstranden. Die liggen op Sardinië 10 tot 40 kilometer uit elkaar. Het dichtstbijzijnde ‘dog beach’ lag 20 kilometer verderop bij Valledoria. Het viel een beetje tegen want Ruud en James zijn dol op het strand en de zee. En dit verblijf zat er zowat naast.

Het lekkere moment was van korte duur toen de buurman besloot met een slijptol een ijzeren hek te gaan schuren. Het lawaai kwam van net buiten ons zicht en het leek of er cement werd gemixt. Dat zou maar even duren dachten wij en wachtten tot het geluid zou stoppen. Kletsen ging niet meer. Maar het geluid bleef minutenlang aanhouden. Wij kijken wat er nu eigenlijk gebeurde en dat bleek dus die slijptol te zijn. Wat zo in te schatten nog wel even ging duren.

Dit was zacht gezegd niet grappig. We gingen in conclaaf maar de buurman wilde niet inbinden en had vakantie genomen om de klus te klaren. Het appartement was net door hem gekocht. Maar ons vakantiemoment werd verpest. Alles met handen en voeten communicerend want meneer sprak geen Engels. Na bemiddeling door de verhuurder werden afspraken gemaakt voor de rest van het verblijf.

Een dag later op 16 april ontstond er autoschade. Eerst bezochten we het hondenstrand bij Valledoria. Dat was mooi! De zee was woest vanwege een opkomende storm. Misschien daardoor was het strand leeg en de honden konden los. Even spelen en uitwaaien. Huiswaarts belandden we in een doodlopende straat. De bus in z’n achteruit. Die is blind aan de achterkant want er zijn geen achterramen. Meestal gidst Kitty de bus maar dat leek nu niet nodig. Piep piep pieieieiep BOEM. Die parkeersensoren werken mee maar reageren soms overgevoelig, we navigeren nogal eens door nauwe ruimtes. Dit ging heel snel. Een laag muurtje in asfaltgrijs viel buiten zicht. Gelukkig was er geen derde partij betrokken in dit verhaal. Er was alleen schade aan de bus en de muur bleef heel. Het achterlicht en de achterbumper stuk. De laadklep ongedeerd. We zijn allrisk verzekerd en dit lost zich wel op. Op korte termijn was er toch onderhoud nodig aan de bus.

De volgende dag 17 april, Kitty’s verjaardag. Het leek leuk om het oude stadje Castelsardo te bezoeken. Maar er woedde inmiddels een heftige voorjaarsstorm met windkracht zeven. Deze zou razen tot en met de 18^e. Regenen deed het niet maar het was onverantwoord en onaangenaam om door een oud centrum te slenteren. De dakpannen zouden zeg maar nog om je jarige hoofd heen vliegen. De plannen werden verplaatst naar de 19^e als de storm voorbij was. We hielden het knus de 17^e. Sardientjes eten op Sardinië, een rondje rijden langs de kust en een huisfeestje met zeezicht.

Bij vertrek uit het appartement verloren we de regenjassen. Eigen schuld want die hangen daar nog aan haken aan de slaapkamerdeur. Niet gezien en niet gemist want regen zien we weinig de laatste tijd. Dat zou trouwens best welkom zijn vanwege het hooikoortsseizoen. Ze waren al oud (maar nog wel goed) en er is weer wat plek in de bus.

Sardinië was het niet voor ons. Aan veel van bovengenoemde punten kan Sardinië niks doen. Onze verwachtingen waren (te) hoog gespannen. Als je er met je hond heen gaat, ben je dan bewust dat op veel bountystranden waar het eiland om bekend staat, je viervoeter niet welkom is.

Terug naar het vasteland

We vonden het mooi geweest en besloten Italië via hoofdstad Rome te verlaten. Terug naar de Balkanlanden. Daar is nog zoveel moois te ontdekken en we zijn fan. De bootovertocht naar het vasteland bij Rome werd een nachtje doorhalen. De voordeligste boot voer van 18:00 – 2:00 uur ‘s nachts. Met een uur vertraging werd het 3:00 uur. Zonder hut want dat had met deze vaartijden weinig nut. Daarna meteen doorgereden naar het appartement in Zagarolo net voorbij Rome. In de nacht zou het op de ring van Rome vast rustiger zijn dan in de ochtendspits. Van 5 tot 8 uur ‘s ochtends om de hoek bij het appartement de ogen dicht gedaan in de bus. Wat een luxe dat we dat bed bij hebben. Om half 9 mochten we vervroegd inchecken. Heel fijn maar achteraf hadden we beter iets langer in de bus kunnen slapen. Respect voor mensen die nachtdiensten draaien of om een andere reden periodes niet of weinig slapen. Zo’n nacht doorhalen is niks voor Kitty.

Zagarolo

Nou Zagarolo werd de verrassende afsluiter van de maand Italië. Wat een mooi oud stadje en we zaten middenin het historische centrum. Lastig parkeren met de bus maar iets verderop een paar verdiepingen lager (het is een fortstadje) lukte het na een paar rondjes zoeken.

Drie nachten verbleven we in het middeleeuwse tweekamerappartement met uitzicht over de Italiaanse steeg. Het was er nog best comfortabel. Antiek houten stoelen en tegeltjes aan de muur. ‘s Avonds onder gele straatverlichting verwonderden we ons over het schitterende doolhof van steegjes, trappen en paadjes.

Rome

De verhuurder hielp ons op weg hoe naar Rome te gaan. Vanuit station Zagarolo, drie kilometer verderop ging de sneltrein in een half uur naar hartje Rome. Parkeren op station Zagarolo kon een hele dag voor € 3,- . Je blijft je verbazen over lage OV-tarieven in het buitenland. Een enkeltje Rome (een half uur met de sneltrein dus) kostte € 2,60 per persoon. Dat zijn nog eens prijzen. De honden moeten in Italië gemuilkorfd in openbaar vervoer. Die hebben we hiervoor aangeschaft. Het is even wennen en die van Ruud is veel te groot (zijn maat hadden ze niet) maar ze krijgen er een leuk uitstapje voor terug.

Rome stond op de bucketlist en een middag (11 kilometer) rondlopen was nu genoeg. Wat een drukte door de hele stad. Best intens. Foto’s maken is een uitdaging. Bij de Trevifontein moest James onder de arm, mensen kunnen hem over het hoofd zien. Maar we hebben Rome gezien en dat was bijzonder. Venetië, Palermo en Catánia (tweede stad Sicilië) maakten op ons een betere indruk. Het was daar net iets rustiger en prettiger slenteren. Zeker met de honden. Vooral Palermo is een aanrader voor een stedentrip. Zulke mooie architectuur in Italiaanse steden, indrukwekkend.

Nog wat losse plaatjes

Op naar Albanië

Er werden wat specifieke boodschappen ingeslagen voor Albanië want daar vind je geen suikerarme ketchup enzo. In Montenegro ook niet trouwens. In november waren we al in Albanië. Op weg naar lekker najaarsweer besloten we na tien dagen een sprong naar zuid Griekenland te maken. Daarbij sloegen we hoofdstad Tirana over en die wilden we nog graag bekijken. Een tweede rondje Albanië dus om dit land in meer facetten te zien. Vanuit Bari met de nachtboot mét hut, vaartijd 22:00 – 08:00 uur. We werden gematst dat de honden mee mochten in de hut. Dit verschilt per maatschappij en mag bij Ventouris Ferries eigenlijk niet. Maar de kennels op het dek voldeden niet aan onze standaard en waren ook nog eens ingebouwd door pallets met vracht.

We zijn nu in Albanië. Het voelt fijn en zelfs vertrouwd om terug te zijn. Het leven lijkt nog wat eenvoudiger hier. De kippen los over straat en een koe in de berm. Wat een rust terwijl het op de weg ook echt chaotisch kan zijn. Alles op het gemak en Albanezen zijn in onze ervaring heel vriendelijk. Enorm veel losse winkeltjes en alle dagen open. Op elke hoek is er een autowasserij want de Mercedes moet wel blinken. Aan afvalscheiding wordt weinig gedaan. Zonnepanelen (behalve een zonneboiler) en elektrische auto’s zie je niet. De taal is lastig maar de mensen spreken vaak beter Engels dan op veel plekken in Italië. De omgeving Durrës (havenstad) en hoofdstad Tirana worden verkend. De nieuwe Albanië blog volgt binnenkort.