Een jaar los van arbeid en sociale activiteiten. Vrij van afspraken en vastomlijnde planningen. Anders dan de gebruikelijke cyclus van werken, weekend en vrije tijd, afspraken, verjaardagen, feestdagen en vakanties.

In deze levensfase rijgen de jaren steeds vloeiender aaneen. Het voelt soms als een sleur. Een patroon wat we graag wilden doorbreken. De gedeelde passie voor reizen werd ingegoten in een plan. Om een jaar op reis te gaan, weg uit Nederland. Reflecteren op het leven, genieten waar we zijn en plannen maken voor de toekomst. Wat zou het ons brengen?

Dit was het doel. Een jaar weg uit de routine en de horizon verbreden. Even wat anders.

We zijn nu een half jaar onderweg. Dit bevalt uitstekend. We genieten van alle leuke en soms minder leuke indrukken. Zitten persoonlijk en professioneel in een proces van ontwikkeling. Het enige dat wordt gemist is fysiek contact met familie en vrienden. Wat een geluk dat er FaceTime is en dat is fijn, maar vervangt het echte contact niet.

Verder missen we haast niks. Nou ja, uitgebreide wellness centra zoals in Nederland. En Heinz Zero tomaten ketchup..

Het blijft leuk om elke week een andere omgeving te ervaren. In veel landen een kijkje in de keuken te nemen en interessante gesprekken aan te knopen.

Er zijn ook een paar kanttekeningen aan deze vorm van verplaatsen. Er is vaak wel wat in een gehuurde accommodatie, al is het nog steeds luxe vergeleken met de tent of bus. Ook moesten wij in de Balkanlanden een weg vinden in de omgang met wilde honden. James is niet opgewassen tegen (middel)grote exemplaren en dit levert soms spannende situaties op. Ruud lokt door zijn postuur soms onbedoeld territoriale reacties uit van grote honden. Er is dan natuurlijk geen eigenaar van de betreffende hond(en) en je moet het maar zelf inschatten en regelen. We zijn heel zuinig op onze roedel! Maar het lukt steeds beter en het zou ook nog uitmaken hoe lang je op één plek blijft. Hoe langer, hoe beter je de plaatselijke straathonden leert kennen (en zij jou) en dat scheelt.

Verschillende invalshoeken komen voorbij voor hoe verder na de geplande terugkeer in de zomer. Kitty heeft zin om aankomend najaar en de winter thuis te cocoonen en zich te omringen met familie en vrienden. Maar naar de door ons ervaren sleur willen wij niet terug. Het liefst zijn we steeds een aantal maanden thuis en een paar maanden op reis. Lang leve nomadisch werken?!

We gaan het zien en gelukkig zijn er nog maanden voor de boeg. Zin in!

Intussen genoten we in Bulgarije van de schitterende bergachtige omgeving van Pirin National Park en de dorpen Dobrinishte, Bansko en Razlog. Het werd lekker koud en de dikste jas kon worden gepakt. Die liet Martijn tijdens de ommezwaai in september thuis achter – brrrr – en we zoeken voor hem nog wat nieuws. Elke dag wandelen door het winterse landschap. De gloeiend hete sauna in Pirin Lodge complex werd zowat dagelijks bezocht.

Bansko skigebied is het grootste in Bulgarije (75 kilometer piste) en als wintersportbestemming zeer de moeite waard. Er is ook een levendige après-ski. Als je gaat dan wel met het vliegtuig want 2.300km is voor een week met de auto niet te doen. Het dorp heeft ook een leuk oud centrum met boeiende 18^e-eeuwse huismusea, zoals Veylan house en het Neofit-Rilski huismuseum. En de Holy Trinity Church met prachtig binnenwerk, zoals veel Bulgaarse kerken indrukwekkend prachtig zijn en je deze binnen meestal niet mag fotograferen… Reden voor een bezoek als je in de buurt bent!

Heel Bulgaars is het ophangen van bidprentjes van overledenen aan de poort. ‘Elk huisje heeft zijn kruisje’ wordt zo wel zichtbaar. De bidprentjes zijn vaak recent maar soms ook jaren oud.

Er is enorm veel leegstand in Bansko. Onder meer omdat net voor de corona pandemie op grote schaal nieuwe appartementencomplexen werden gebouwd en het toerisme vervolgens een tijdlang plat ging. Appartementen worden voor lage prijzen verkocht. Wij vonden het hier zo mooi dat we er nog naar keken. Niks serieus doorgezet want het onderhoud van veel complexen laat op het oog (al) veel te wensen over en het lijkt een riskante investering. Toch spraken wij een Nederlands koppel die maar liefst twee appartementen in één complex kocht, naar eigen zeggen voor prijzen van een garagebox in Nederland. In de één verblijven zij ‘s winters en de ander wordt opgeknapt voor de verhuur.

Er kwam een kink in de kabel. Martijn werd tijdens het uitlaten van de honden zonder aanwijsbare aanleiding ernstig bedreigd. Geschrokken besloten wij Bansko meteen te verlaten. Een appartement in het buitengebied van Razlog (een dorp verder) werd voor de resterende dagen betrokken. Wat een toeval: in het Aspen Valley complex waar wij in geïnteresseerd waren en al eerder langs reden!

Twee dagen later ontstond ook in Razlog een beangstigende ervaring. Ditmaal doordat een groep enorme honden (zo groot als kalveren) woest op ons afkwam tijdens een ochtendwandelingetje om het gebouw. Gelukkig zat er een hek tussen (zie boven in de foto van het complex) want ze gingen ervoor. Maar het hek hield een stukje verder bij de ingang op! Gelukkig was Martijn zo helder om een deur aan de zijkant van het gebouw te zien die open bleek… Achteraf zei hij anders een raam te hebben ingegooid want het was menens. Ongelooflijk weer en we moesten lang bijkomen van de schrik. In deze specifieke situatie leek het postuur van Ruud de horde te hebben getriggerd.

Dit waren niet de beste ervaringen en er waren nog enkele eigenaardige situaties dus werd er getwijfeld: verlaten we Bulgarije zo snel mogelijk en (verleidelijk) even terug naar het rustige noord Griekenland? Of volgens plan naar Roemenië, waar in Europa de meeste wilde honden zouden leven? Hierbij opgemerkt dat het met wilde honden in Bulgarije tot dan toe erg meeviel, en dit incident op het platteland van Razlog plaatsvond, naast het geïsoleerde en grotendeels leegstaande Aspen Valley complex waar wij verbleven. Dat het complex bijna leegstond was trouwens een aparte ervaring. Op circa 300 appartementen waren er naar schatting minder dan 20 bewoond. De gangen waren koud en de automatische verlichting stond uit. Wel was de sauna in het gebouw op afspraak te reserveren en daar heeft Kitty natuurlijk gebruik van gemaakt.

Eerst stond er nog een bezoek gepland aan de hoofdstad Sofia. Gelukkig hadden we hier weer een prettige ervaring. Stadswandelen met onze honden ging in Sofia probleemloos en werd een leuke middag. Dit gaf weer vertrouwen.

Bulgarije wordt vandaag afgesloten bij de sprookjesachtige Bulgaars-Russische Shipka Memorial Church. Leuk authentiek Bulgaars dorp ook, Shipka. Een schattig huisje voor één nacht en wederom met sauna! Deze wordt vanavond en misschien morgenvroeg nog even opgestookt.

Een voordeel van Roemenië in de winter is dat de (vele) Roemeense beren in winterrust zijn en daar heb je dan weer geen last van. Morgen naar Roemenië dus, te beginnen met een paar dagen in de hoofdstad Boekarest.